Kominek

Życie swe tobie opowiadam,
twym iskierkom się spowiadam

wierszem lub prozą wiersza.

A ty słuchasz -

szepcze troski ci do ucha,

me radości, i tęsknoty.

Dla ciebie jestem pierwsza

I najpierwsza -

która bezgranicznie ufa,

że nie zdradzisz, że drewienka,

szczapki smolne

mej spowiedzi wysłuchają.

W niej ma miłość, tkliwość,

i czekanie wyczuwają.

No i czekam mój kominku -

na twe ognia rozjaśnienie

i na ziemi ukochanej

domu mego oddech, tchnienie.